محققان پیش از جنگ جهانی دوم از صدها دانش آموز و دانشجوی برخوردار از سلامت جسمی و روانی که سابقه قانون شکنی نداشته اند و در میان آنها علاوه بر افراد پولدار ساکنان بیغوله ها هم وجود داشته و برخی از انها تیز هوش و برخی هم دارای بهره هوشی متوسط بوده اند، خواسته بودند طی چند سال پرسشنامه هایی را پر کرده و مورد معاینه پزشکی قرار گیرند. نتایج این تجربه منحصر به فرد نشان داد که سلامتی اولین قانون خوشبختی است. پرسش شوندگان تاکید کرده اند که بیماری ها به منزله موانع و سوانحی هستند که در مسیر یک سفر طولانی انسان با آنها مواجه می شود ولی با کنار زدن آنها می تواند سرزندگی و سلامتی خود را حفظ و احساس سعادت کند. این افراد عشق را دومین عامل مهمی دانسته اند که به شادی و احساس سعادت کمک می کند. به گفته آنها اگر انسان تا سن پنجاه سالگی همراه مناسب زندگی خود را پیدا کرده باشد و در این راه حتی ازدواج ناموفقی هم داشته باشد باز هم به خوشبختی دست یافته است و کسانی که ازدواج ثابت و موقتی داشته اند از جمله خوشبخت ترین انسان ها می باشند. شرکت کنندگان این تحقیق توانایی بخشش را یکی دیگر از عوامل موثر در سعادت دانسته اند. به گفته انها رنجشها و کینه هایی که در دل انسان جمع شده اند همانند سلولهای سرطانی نه تنها بر ذهن و بلکه بر جسم وی تاثیر منفی می گذارند و به همین دلیل انسان ها باید به جنبه های روشن زندگی بیشتر از جنبه های تیره توجه کنند. از نظر پرسش شوندگان ایمان به این حقیقت که برای یادگیری هیچ وقت دیر نیست یکی دیگر از دلایل مهم احساس خوشبختی است و کسانی که به این موضوع بی توجه باشند، فرصت مناسبی را برای سعادت را از دست می دهند در حالی که افراد اماده یادگیری مطالب جدید و انجام کارهای خلاقانه خیلی کمتر دچار سرخوردگی و ناامیدی می شوند.